مرگ من روزی فـــرا خـــواهد رسید

در بهـــــاری روشن از امــواج نـــور
در زمستــــان غبــــار آلــــود و دور
یـا خـزانی خـالی از فریـــــاد و شور
مرگ من روزی فـــرا خــواهد رسید
روزی از این تلـــخ و شیـرین روزهـا
روز پـــوچی همچو روزان دگـــــــر
ســــایه ای ز امروزهـــا ، دیروزهــا
دیدگــانم همچو دالان هـــای تــــار
گــونه هــایم همچو مرمر هـای سرد
ناگهــان خـــوابی مرا خـــواهد ربود
من تهی خـواهم شد از فریــــاد درد
خـاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره کــه در خــاکم نهند
آه ... شــاید عـاشقــــانم نیمه شب
گـل به روی گـــور غمنــــاکم نهند
بعد من ، نـــاگه به یک سو می روند
پـرده هـــای تیره ی دنیـــای من
چشمهـــای ناشنــــاسی می خــزند
روی کـــاغذ هـا و دفترهـــــای من
در اتاق کـــــوچکم پـــــا می نهد
بعد من ، بــا یاد من بیگـــــانه ای
در بــر آئینه می مــــاند به جـــای
تــــار موئی ، نقش دستی ، شانه ای
می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مـــــانده ویران می شود
روح من چـــون بــادبــان قـــــایـقی
در افقهـــا دور و پنهـــــــان می شود
می شتــــابد از پـی هم بی شکــیب
روزهـا و هفته هــــــا و ماه هـــــــا
چشم تــو در انتظــار نــــــامه ای
خیره می مــاند بــــه چشم راه هــا
لیک دیگــر پیکــر سرد مـــــــــرا
می فشــارد خاک دامنگیر خــــاک !
بی تو ، دور از ضربه هـــــای قلب تو
قلب من می پوسد آنجــــــا زیر خــاک
بعد هـــا نــــام مرا بــــــاران و بــاد
نـــــرم می شویند از رخســــار سنگ
گور من گمنــام می مــــــــاند به راه
فارغ از افســـانه هـــای نــــام و ننگ

فروغ فرخزاد