مهاجر

به گفته این محققان هنگام رودررو شدن با شخصی که از آن تنفر دارید، بخشی از مغز فعال می­شود که این بخش، ناحیه مربوط به نقد و نکوهش (البته با اندیشه صحیح) رفتارهای احتمالی افراد است.

چنین کنش­های مغزی در پوتامن و اینسولا - دو ناحیه یی که هنگام مشاهده فرد مورد علاقه فعال می­شوند - نیز رخ می­دهد. به گفته زکی، دانشمندان منطقه مربوط به اعمال پرخاشگرانه و شرایط پریشان آور را به یکدیگر مربوط دانسته­اند. اما تفاوت بزرگی در این بین وجود دارد. بخش بزرگ­تری از قشر مخ - منطقه مربوط به قضاوت و نتیجه گیری - زمان عشق غیرفعال می­شود اما در زمان نفرت نه. این شاید همان مصداق جمله معروف «عشق انسان را کور می کند»، باشد. در جای دیگری از تحقیقات آمده با وجودی که هر دو احساس حواس و مناطق یکسانی را درگیر می­کند، اما انسان­های عاشق در مورد شریک­شان کمتر قضاوت می­کنند یا خرده می­گیرند، اما زمان روبه رو شدن با رقیب نفرت انگیزشان بیشتر در این موارد تمرکز می­کنند؛ «به نظر می­رسد در زمینه نفرت، شخص مورد تنفر می­خواهد قضاوت شما را در مجموع کارها و اعمالش ببیند، هر چند بیشتر این مسائل به نوعی به آسیب رساندن ختم می­شوند.»

طبق ادعای زکی تجربیات وی این مطلب را می­رساند که نفرت بیشتر محاسبه گر است در حالی که عشق اعتمادگر است.

تیم تحقیق مایل است از نتایج به دست آمده به عنوان راهنمایی برای آزمایش­های بعدی استفاده کند؛ «ما آزمایش­های اکتشافی زیادی برای پیگیری داریم و حتی یکی از آن­ها می­تواند مطالعه عشق باشد. به عنوان مثال عشق­های رمانتیک مستقیماً به یک شخص ربط پیدا می­کنند، اما نفرت می­تواند به یک گروه یا فردی از اعضای آن گروه مربوط باشد.» برای زکی چنین چیزی کینه و عداوت را بسیار پیچیده­تر از عشق نشان می­دهد.