طــرد از خــلوتِ معـشوق شــدن بد دردیست

 آی ای خـسـته دلان، قصـه­ی من بـد دردیست

 پــاک بــاشـی و صمیــمی و ســرا پا معصوم

 بِشَــوی، هــم نفـسِ زاغ و زغـن، بد دردیست

 دیــدنِ ایـن که تــو پا بندی و معـشوقه­ی تو

 می­نـشیـند هـمـه جا با همه تن، بد دردیـست

 سـرِ پــا مــانـدن و تسـلـیمِ رذالت نــشُدن

 راسـت چــون کـوهِ دمـاوند شدن بد دردیست

 پُشـت زخـمی شدن از خنجرِ دشمن سهل است

 دوســت از پُشـت به تو دشنه زدن بد دردیست

 کمــرم خـم شــده از ایـن هـمـه نارَ و یـاغی

 چـشـمه پنـداشتـنِ چـاهِ لـجن بـد دردیست

کریم سهرابی